The Son Of No One (2011)

    Επειδή με έχει φάει η βαρεμάρα θα κράξω και λίγο έτσι για να περάσει η ώρα. Πραγματικά έχω άπειρες ταινίες που αξίζουν να μπουν στα "χρυσά βατόμουρα" όμως αυτή εκτός ότι είναι αίσχος παίζει και ένας από τους χειρότερους μου και αντιπαθητικούς μου ηθοποιούς. Αναφέρομαι στον Channing Tatum και την αηδία του "the son of no one". Ο κύριος "Έχω τσακωθεί με το χαμόγελο" που έχει μονίμως την φάτσα "ποιος μου πήρε το μπιφτέκι μου;" παίζει τον ρόλο ενός αστυνομικού που παίρνει μετάθεση στο 118ο τμήμα. Αυτό το πράγμα όλοι να το παίζουν σκληροί ενώ είναι
λούλιδες δε μπορώ να το καταλάβω. Την έχουν δει όλοι Pacino που τραβά το άγριο στυλ και προσπαθούν όλοι να μιμηθούν.Μόνο που ο Pacino ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΩΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ και έχει και χιούμορ. Εσύ είσαι λες και βγήκες από 1000000202102 φορές ποιο δραματική ταινία του Ξανθόπουλου(ο οποίος τουλάχιστον χαμογελάει). Η ταινία ποιο αργή και από την ομιλία του Τσιάρτα προκαλεί υπνηλία και ατελείωτη βαρεμάρα. Ο Al Pacino προσπαθεί μάταια να φτιάξει αυτό το βασανιστήριο που πραγματικά για να μείνω ξύπνιος έπρεπε να πιω 1002102002010020 καφέδες και 10202100310 ρεντ μπουλ. Τα αποτυχημένα flashback δε προσφέρουν τίποτα σε αυτό το έκτρωμα ενώ ακόμα και η καταπληκτική Binoche εδώ μοιάζει χειρότερη και από την Madona στο "shanghai surprise".  Προφανώς την ταινία δεν κατάφερα να την τελειώσω και δε πρόκειται. Λυπάμαι αλλά δεν έχω καμία όρεξη να βλέπω την θλιμμένη φάτσα του κύριου "έχω τσακωθεί με το χαμόγελο".